Miarą wszystkiego jest człowiek.

W tym miejscu należałoby właściwie skończyć. Bo czyż nie o to właśnie chodzi? Że wszystkie doznania danej osoby są dla niej prawdziwe, a ponieważ ludzie, Bogu dzięki, różnią się od siebie, to pojęcie prawdy w znaczeniu obiektywnym nie ma sensu, jako mądrze rzecze Wikipedia. A uczenie relatywności osądów? Taka jest idea Grupy? Li i jedynie?

Otóż nie tylko. Chodzi bowiem o bardziej ludzkie mierzenie człowieka. Nie tylko przez pryzmat szkiełka i filozoficznych wypocin, ale również, a może raczej przede wszystkim, dzięki zrozumieniu inności. Nawet tej najbardziej pospolitej i innej właściwie tylko od samych nas.

O to, że martensy w czerwone róże są równie oryginalne, co wyciągnięty sweter. I o dziwo, nie umniejsza to ani rzeczonemu swetrowi, ani martensom.

Grupa uczy odkrywania siebie przez innych. Odnajdywania człowieka w człowieku, mimo tego, że "włoncza" on światło, miast je "włączać", a kolor jego włosów jest równie obrzydliwie irytujący. I, że szczęście nie oznacza wcale tego, że jest się wesołym. A także tego, że jeśli ktoś tak uważa, to wcale nie musi się mylić.

O człowieka chodzi. Tego jednego, a zarazem Tych wszystkich, bo grupa jest Grupą tylko w całości, choć tak bardzo indywidualnie.

O człowieka chodzi. Tak po ludzku bardzo.

Patryk Pufelski

były uczestnik grupy, obecnie student Instytutu Kulturoznawstwa w Katedrze Bliskiego i Dalekiego Wschodu, Uniwersytet Jagielloński.